Prawo do spotkań edukacyjnych z położną.

Dzisiejszy post kieruję do kobiet spodziewających się dziecka. Chciałabym wskazać na pewne prawo mamy, o którym ciągle mówi się za mało. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20.09.2012 r (tzw. standardy okołoporodowe) każdej kobiecie w ciąży przysługują spotkania edukacyjne z położną. Spotkania te mogą z powodzeniem zastąpić szkołę rodzenia i przygotować kobietę do porodu, połogu i opieki nad noworodkiem. Najważniejsze jest jednak, że spotkania są refundowane przez NFZ. Przyszła mama, która chce skorzystać z takich świadczeń, nie poniesie więc żadnych kosztów.

 

Podstawowe informacje.

Na wstępie chciałabym zaznaczyć, że należy odróżnić prawo do spotkań edukacyjnych od prawa prowadzenia ciąży przez położną. Od stycznia 2017 można prowadzić ciążę u położnej w ramach NFZ. Zgodnie z ustawą o zawodach pielęgniarki i położnej oraz standardami okołoporodowymi prowadzenie ciąży, która przebiega prawidłowo ciężarna może powierzyć położnej, która ma odpowiednie uprawnienia i umowę z NFZ.  W takiej sytuacji ciężarnej przysługuje mniej wizyt u ginekologa, tj. trzy w czasie całej ciąży. Uprawniona położna ma prawo prowadzić dokumentację ciążową, wypisywać skierowania na badania lub na pobranie materiału do analiz. Kiedy położna zauważy coś niepokojącego ma obowiązek skierować pacjentkę do lekarza.

Natomiast spotkania edukacyjne położnej z ciężarną nie zmieniają jej harmonogramu wizyt lekarskich. Odbywają się one równolegle do nich. Spotkania mają charakter uzupełniający. Wymagane podczas ciąży spotkania z lekarzem, niezbędne i zalecane badania oraz wizyty położnej tworzą system opieki nad przyszłą mamą.

NFZ refunduje edukację przedporodową, ale dopiero od 21 tygodnia ciąży. Nie ma możliwości bezpłatnych spotkań z położną w ramach spotkań edukacyjnych w trakcie pierwszych tygodni trwania ciąży. Spotkania edukacyjne mają bowiem na celu przygotowanie do porodu, połogu i opieki nad dzieckiem. 

Ile spotkań edukacyjnych przysługuje kobiecie w ciąży?

  • W okresie od 21. do 31. tygodnia ciąży przysługuje jedna wizyta położnej środowiskowo-rodzinnej w tygodniu,
  • po 32. tygodniu ciąży – dwie wizyty w tygodniu.

Jakie warunki trzeba spełnić, aby skorzystać z możliwości spotkań z położną?

  1. Ubezpieczenie.
  2. Minimum 21 tydzień ciąży.
  3. Wybór położnej.
  4. Uzupełnienie deklaracji wyboru położnej.

Obecnie kobieta może sama wybrać osobę prowadzącą ciążę, położną i szpital, w którym chce rodzić. Nie obowiązuje rejonizacja, może więc wybrać dowolną placówkę, a jej lekarz, położna i pielęgniarka mogą pracować w zupełnie różnych miejscach.

Kobieta będzie mogła skorzystać z prawa do spotkań edukacyjnych, jeżeli jest ubezpieczona w NFZ. Zdaje sobie sprawę, że wiele z Was mimo, iż posiada ubezpieczenie, to ciążę prowadzicie u lekarza prywatnie, dlatego zwracam uwagę, że to nie ma żadnego znaczenia czy do ginekologa chodzicie prywatnie czy na NFZ. Z wizyt położnej i tak możecie skorzystać w ramach NFZ.

Zgodnie ze standardami okołoporodowymi do położnej środowiskowej powinien skierować lekarz ginekolog, między 21. a 26. tygodniem ciąży w celu objęcia opieką. Wystarczyłoby  przekazać informację, ale dzieje się tak bardzo rzadko. Niewiele kobiet dowiaduje się o takiej możliwości od swojego lekarza. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, by położnej poszukać na własną rękę.

Gdzie można szukać położnych?

  1. Rozmowa z członkami rodziny i przyjaciółmi, rekomendacja koleżanki.
  2. Poradnia POZ (Podstawowej Opieki Zdrowotnej).
  3. Przychodnia pediatryczna.
  4. Prywatna praktyka położnicza (z kontraktem NFZ).
  5. Internet (np. fora internetowe).
  6. Rejestr wszystkich położnych POZ, posiadających kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia znaleźć można na stronie Zintegrowanego Informatora Pacjenta.

Każda kobieta ma inne potrzeby, oczekiwania i pytania. Polecane położne mogą być kompetentne i zaprzyjaźnione z np. z naszą szwagierką, ale to że nasza bliska osoba świetnie dogadywała się z daną położną nie znaczy, że na nas też zrobi dobre wrażenie. Warto spotkać się z położną, do której deklarację chcemy złożyć. Niekiedy krótka, wstępna rozmowa pozwala określić, czy czujemy sympatię do danej położnej i jak postrzegamy jej kompetencję.

Po drugie przy szukaniu położnej należy brać pod uwagę miejsca zamieszkania. Nie obowiązuje obecnie rejonizacja, jednak położna z powodów czysto praktycznych może odmówić przyjęcia deklaracji od osoby mieszkającej w oddalonym od jej gabinetu miejscu.

Co więcej położną obowiązują również limity dotyczące liczby podlegającej jej pacjentów, dlatego przed spotkaniem warto spytać czy przyjmie od nas deklarację.

Deklaracja wyboru położnej.

Złożenie deklaracji wyboru świadczeniodawcy jest ostatnim etapem wyboru położnej. Procedura ta polega na:

  1. Wypełnieniu specjalnego druku, na którym należy wpisać podstawowe dane – imię, nazwisko, PESEL, adres zamieszkania.
  2. Deklarację uzupełniamy bezpośrednio w placówce, w której przyjmuje wybrana przez nas położna lub też u niej samej.
  3. Czasami położne przynoszą deklarację ze sobą do pacjentki na pierwszą wizytę edukacyjną, pomagają uzupełnić i podpisaną zanoszą do ośrodka POZ, w którym pracują.
  4. Jeżeli w przeszłości składaliśmy deklarację wyboru położnej (np. przy wyborze lekarza rodzinnego) mamy możliwość bezpłatnej zmiany świadczeniodawcy (w tym przypadku położnej) nie częściej niż 3 razy w danym roku kalendarzowym.
  5. Każda kolejna zmiana (powyżej 3) wiąże się z koniecznością wniesienia opłaty.

Po porodzie nie musi szukać położnej. Po narodzinach dziecka ta sama położna może objąć opieką mamę i noworodka w ramach tzw. wizyt patronażowych. Każdej kobiecie przysługuje po porodzie od 4 do 6 takich spotkań w jej domu. Nie musimy składać ponownie deklaracji. Jednak zgodnie z tym, co napisałam wyżej w każdej chwili możemy zmienić położną.

Co dają spotkania edukacyjne przyszłej mamie?

Ile kobiet, tyle opinii, ale myślę, że możliwość indywidualnego przedyskutowania z położną najbardziej nurtujących kwestii i opracowania odpowiadającego potrzebom ciężarnej programu spotkań jest bardzo korzystne dla psychiki każdej mamy.

Spotkania edukacyjne z powodzeniem mogą zastąpić szkołę rodzenia (ale nie muszą – możemy uczęszczać zarówno na zajęcia do szkoły, jak i spotykać się z położną). Przewaga spotkań edukacyjnych nad szkołą rodzenia polega na zindywidualizowanym programie spotkań. W szkołach rodzenia realizowany jest jeden, wspólny dla wszystkich ciężarnych schemat zajęć i ciężarne nie zawsze znajdą odpowiedź na wszystkie nurtujące je pytania.

Poza tym zazwyczaj ta sama położna odwiedza kobietę po porodzie podczas wspomnianych wcześniej wizyt patronażowych. W ramach kontaktów podczas spotkań edukacyjnych pomiędzy położną, a kobietą w ciąży nawiązuje się więź, która ułatwia późniejszy przebieg takich wizyt. Kobieta czuje się komfortowo w towarzystwie dobrze znanej położnej, dzięki czemu łatwiej jej rozmawiać o napotykanych w pierwszych dniach po porodzie problemach.

Dodatkowym plusem jest aspekt organizacyjny. Świadczenia położnej podstawowej opieki zdrowotnej są realizowane na podstawie kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia. Kontrakt zakłada, że świadczenia wykonywane są w dni robocze, od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-18.00. Możemy umówić się z położną w godzinach, które najbardziej nam odpowiadają i np. spotkać się z nią popołudniu, kiedy mąż wróci z pracy.

Co po porodzie?

Położne środowiskowe opiekują się i udzielają niezbędnego wsparcia kobiecie oraz jej nowo narodzonemu dziecku w ramach wizyt patronażowych. Takie wizyty, podobnie jak spotkania edukacyjne są refundowane przez NFZ.

Jak już pisałam po porodzie powinny odbyć się co najmniej cztery wizyty patronażowe położnej środowiskowej w domu młodej mamy, a jeśli jest taka konieczność – 6. Pierwsza wizyta powinna się odbyć najpóźniej 48 godzin od zgłoszenia (zazwyczaj od momentu wyjścia matki z dzieckiem ze szpitala).

Położna środowiskowa ma obowiązek opieki nad matką, noworodkiem oraz całą rodziną przez dwa miesiące od chwili porodu. Zgodnie z zaleceniami, po porodzie położna opiekuje się mamą w okresie połogu, który kończy się 42. dnia po porodzie i noworodkiem do chwili ukończenia przez niego drugiego miesiąca życia. Zatem w ciągu pierwszych dwóch miesięcy życia dziecka powinny odbyć się wspomniane 4-6 wizyt (średnio jedna wizyta na tydzień/dwa).

Podsumowanie

Każda kobieta powinna być świadoma swoich praw, zwłaszcza w tak ważnym okresie życia, jakim jest ciąża, poród i macierzyństwo. Możliwość przygotowywania się do tych wydarzeń w towarzystwie wykwalifikowanej osoby, jaką jest położna jest bardzo ważnym prawem każdej przyszłej mamy. Spotkania edukacyjne odbywają się w życzliwej atmosferze, kobiety mają możliwość skonsultowania wątpliwości, wymiany doświadczeń z położną,  czy poszerzenia wiedzy teoretycznej oraz praktycznej.

Spotkania są refundowane przez NFZ i jest to przywilej, o którym wiele kobiet nie wie. Myślę, że ważne jest, aby promować wiedzę na ten temat, więc jeśli wasza siostra, bratowa czy koleżanka spodziewają się dziecka, udostępnijcie ten post. 🙂

Bibliografia:

  1. http://www.mjakmama24.pl/porod/porod-naturalny/opieka-poloznicza-w-ciazy-co-zapewnia-nfz,544_7255.html
  2. http://znanapolozna.blogspot.com/2015/08/wizyty-poozej-przed-porodem-i-po.html
  3. http://ciaza.siostraania.pl/koordynowana-opieka-nad-kobieta-w-ciazy-koc-o-co-w-niej-chodzi-i-co-oznacza-dla-kobiet/
  4. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 września 2012 r. w sprawie standardów postępowania medycznego przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki okołoporodowej sprawowanej nad kobietą w okresie fizjologicznej ciąży, fizjologicznego porodu, połogu oraz opieki nad noworodkiem.
  5. Ustawa z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej. (Dz.U. 2011 nr 174 poz. 1039).

Poród w karetce – postępowanie medyczne i prawa rodzącej.

W pierwszej części wpisu dotyczącego porodu w karetce poznaliśmy podstawowe zasady wzywania karetki, teraz nadszedł czas na wskazanie obowiązków ratownika medycznego i praw kobiety rodzącej w trakcie drogi do szpitala.

Definicja porodu fizjologicznego.

Literatura wskazuje, że jeżeli nie wystąpią powikłania poród fizjologiczny zwykle przebiega samoistnie,a rola ratownika ogranicza się do pomocy i wsparcia psychicznego. Zgodnie ze standardami okołoporodowymi, poród fizjologiczny, to spontaniczny poród niskiego ryzyka od momentu rozpoczęcia i utrzymujący taki stopień ryzyka przez cały czas trwania porodu, w wyniku którego noworodek rodzi się z położenia główkowego, pomiędzy ukończonym 37. a 42. tygodniem ciąży, i po którym matka i noworodek są w dobrym stanie.

Obowiązki ratownika.

Zgodnie z art. 11. ustawy prawo o ratownictwie medycznym wykonywanie zawodu ratownika medycznego polega na:

1) zabezpieczeniu osób znajdujących się w miejscu zdarzenia oraz podejmowaniu działań zapobiegających zwiększeniu liczby ofiar i degradacji środowiska;

2) dokonywaniu oceny stanu zdrowia osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego i podejmowaniu medycznych czynności ratunkowych;

3) transportowaniu osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

4) komunikowaniu się z osobą w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego i udzielaniu jej wsparcia psychicznego w sytuacji powodującej stan nagłego zagrożenia zdrowotnego;

Zatem podstawowe obowiązki ratownika medycznego przyjmującego poród w warunkach pozaszpitalnych to:

  1. Zapewnienie rodzącej bezpieczeństwa i spokoju. Okazanie cierpliwości, życzliwości i wsparcia psychicznego.
  2. Dodanie otuchy oraz udzielenie w możliwym zakresie podstawowej opieki medycznej.
  3. Pomoc rodzącej w regulacji oddechów podczas skurczów macicy.
  4. Podstawowym obowiązkiem ratownika jest podjęcie decyzji, czy rodzącą należy transportować czy udzielić jej pomocy przy porodzie na miejscu. Ratownik powinien spytać rodzącą o to, czy odeszły wody płodowe, czy występuje krwawienie z dróg rodnych, czy występuje uczucie parcia na stolec i uczucie parcia w okolicy pochwy. Jeżeli odpowiedzi na te pytania są pozytywne, ratownik powinien sprawdzić, czy główka dziecka jest widoczna w ujściu pochwy. W przypadku kolejnej pozytywnej odpowiedzi, poród może nastąpić niebawem i należy podjąć decyzję o pozostaniu na miejscu i transporcie kobiety dopiero po urodzeniu dziecka.
  5. Nie wolno podejmować prób odwlekania porodu. Nie wolno proponować rodzącej zaciskania ud. Jest to nieskuteczne i może powodować groźne powikłania u płodu..
  6.  Ewentualnie, w razie konieczności – resuscytacja noworodka.

Postępowanie z rodzącą.

(całą procedurę skopiowałam z artykułu dostępnego dla ratowników medycznych dotyczącego postępowania w czasie przyjmowania porodu)

W sytuacji, gdy ratownik podejmie decyzję o pozostaniu na miejscu i przyjęciu porodu, cała procedura medyczna powinna wyglądać następująco:

  1. Rodzącą należy ułożyć w miejscu, w którym będzie do niej dostęp z kilku stron (ułożenie na plecach z nogami zgiętymi w kolanach i przyciągniętymi do brzucha, uda szeroko rozchylone; pod pośladki można podłożyć zwinięty koc lub poduszkę).
  2. Umyć krocze ciepłą wodą.
  3. Pod rodzącą podłożyć czyste tkaniny łatwo wchłaniające wydzieliny (ręcznik, prześcieradło).
  4. Kiedy w szparze sromowej pojawi się główka płodu (sterylne rękawiczki) należy ułożyć płasko dłoń na wierzchołku rodzącej się główki i asekurować, tak aby zapobiec jej gwałtownemu urodzeniu się.
  5. Kiedy urodzi się główka płodu należy sprawdzić czy pępowina nie jest okręcona wokół szyi dziecka. Jeśli tak – próba uwolnienia pępowiny przekładając ją ponad główkę, jeśli zbyt krótka – przeciąć.
  6. Po porodzie główki odessać wydzielinę z ust i nosa noworodka (gruszka). Jeśli brak – przetrzeć twarz i usta czystą gazą.
  7. Kiedy rodzi się klatka piersiowa i tułów (częścią przodującą główka płodu) – ręce ułożone równolegle na skroniach główki dziecka. Jeśli częścią przodującą są pośladki płodu nie wolno za nie pociągać.
  8. W miarę możliwości poziomo podtrzymywać dziecko w trakcie porodu.
  9. Kiedy naczynia pępowinowe przestaną tętnić, podwiązać je za pomocą sterylnej gazy (ewentualnie zaciski) w dwóch miejscach: od strony matki i od strony płodu (co najmniej 10 cm), i pod osłona ręki przeciąć.
  10. W przypadku np.: konfliktu serologicznego, wcześniaka nie czekamy na ustanie tętnienia w pępowinie.
  11. Sterylną (lub czystą) gazą zetrzeć śluz i krew , a następnie powtórnie odśluzować.
  12. Wytrzeć całego noworodka, owinąć go w ciepły koc i ułożyć na boku z główką ułożoną niżej w stosunku do tułowia – tak, aby wydzielina spływała z ust i nosa dziecka.
  13. W razie potrzeby (trudności z podjęciem oddechu) masować grzbiet lub podeszwy stóp dziecka.
  14. Zapisać czas (godzina) porodu.
  15. W przypadku porodu bliźniaczego przygotować się do odebrania porodu drugiego dziecka.
  16. Zwrócić uwagę na wydalenie popłodu (łożysko) – około 30 minut od porodu noworodka.
  17. Gdy łożysko jest urodzone – zabezpieczyć.
  18. Osłonić krocze rodzącej kobiety.

Zaopatrzenie noworodka:

  1. Zaraz po porodzie noworodka wytrzeć, okryć ciepłym kocem okrywając też główkę – zapewnić ciepło.
  2. Ułożyć dziecko z główką nieco obniżoną, tak aby ułatwić spływanie wydzieliny z ust i nosa. Jeśli to konieczne odśluzować.
  3. Ocenić częstość oddechów i tętna dziecka.
  4. Jeśli trudności w oddychaniu – masować plecy lub podeszwy stóp noworodka.
  5. Jeśli po 1 minucie dziecko nie zacznie samodzielnie oddychać, trudności w oddychaniu (sapka, płytki i nieregularny oddech) należy pomóc dziecku podając tlen (jeśli to możliwe).
  6. Jeśli częstość pracy serca mniejsza niż 60/min. rozpocząć masaż zewnętrzny serca.
  7. Ocenić stan noworodka po kolejnej minucie.

Opieka nad matka po porodzie:

  1. Najważniejsze jest zachowanie stałego kontaktu z rodzącą przez cały poród.
  2. Kontrolowanie tętna oraz oddechu.
  3. Ocenienie stan ogólnego kobiety pod kątem objawów ewentualnie rozpoczynającego się wstrząsu (hipowolemicznego).
  4. Obserwowanie ilość utraconej krwi – ilość wkładek.

Prawa kobiety rodzącej w warunkach pozaszpitalnych.

Każdej kobiecie, niezależnie od tego w jakich warunkach rodzi dziecko, czy to w szpitalu, czy w domu, czy w karetce  – przysługują różne prawa. Prawa te wynikają ze standardów okołoporodowych wskazanych w rozporządzeniu. Jednak ze względu na specyfikę miejsca porodu, niektóre z nich nie są możliwe w realizacji (np. znieczulenie, którego może dokonać jedynie anestezjolog). Przygotowałam zestawienie praw, które przysługują kobiecie rodzącej w warunkach pozaszpitalnych, będącej pod opieką ratownika medycznego. Nie są to wszystkie prawa. Wybrałam te, które uważam za najważniejsze.

  1. Prawo do podejmowania świadomych decyzji związanych z porodem –  dotyczy to wszelkich zabiegów, czy badań związanych z porodem. Przed ich podjęciem ratownik zobowiązany jest uzyskać zgodę rodzącej (m.in. w przypadku nacięcia krocza).
  2. Prawo do informacji o stanie zdrowia rodzącej i dziecka – Informacje udzielane rodzącej powinny być zrozumiałe i pełne, pozwalające jej na świadome podjęcie decyzji związanej z porodem. Ratownik nie może zatajać przed rodzącą informacji, nimi manipulować, czy przedstawiać bez poszanowania uczuć i prywatności rodzącej.
  3. Prawo do intymności – Poród powinien odbywać się z poszanowaniem intymności rodzącej. Oczywiście w czasie porodu nagłego nie zawsze jest możliwe zachowanie pełnej intymności, ale należy dążyć do zapewnienia rodzącej, jak największego komfortu psychicznego.
  4. Prawo do poszanowania godności – Ratownik zobowiązany jest do dołożenia wszelkich starań, by badania, zabiegi, czy choćby zbieranie informacji o stanie zdrowia/samopoczucia pacjentki, przeprowadzane były w sposób życzliwy, kulturalny i na tyle staranny, by nie przysparzać rodzącej niepotrzebnego bólu i dyskomfortu.
  5. Prawo do przyjmowania dowolnej pozycji – Rodząca zachowuje swobodę poruszania się i przyjmowania pozycji dla siebie najwygodniejszej we wszystkich fazach porodu, ze szczególnym uwzględnieniem pozycji wertykalnych. Także parcie powinno wynikać z własnej potrzeby i sposobu położnicy, nie zaś być narzucony przez ratownika.
  6. Ochrona krocza – Zabieg ten powinien być wykonywany jedynie w medycznie uzasadnionych przypadkach i za zgodą pacjentki. Ratownik zobowiązany jest do takiego udzielania pomocy rodzącej i jej pokierowania w trakcie porodu, aby zmniejszyć konieczność wykonania nacięcia.
  7. Kontakt „skóra do skóry” („skin to skin”) – Bezpośrednio po urodzeniu noworodek (o ile stan ogólny matki i dziecka na to pozwalają) powinien zostać położony na brzuchu matki. Kontakt ten powinien być nieprzerwany. Nic nie stoi też na przeszkodzie, by ocena stanu noworodka w skali Apgar odbyła się na brzuchu mamy. W szpitalu mamy prawo do nieprzerwanego dwugodzinnego kontaktu skóra do skóry, w czasie porodu w karetce może się zdarzyć, że zostanie on przerwany ze względu na konieczność szybkiego transportu do szpitala.
  8. Prawo wyboru sposobu karmienia noworodka –  jeżeli kobieta chce karmić piersią, należy jej to umożliwić i pomóc. Pierwsze karmienie piersią powinno mieć miejsce w trakcie pierwszych dwóch godzin od narodzin.

 

Myślę, że są to podstawowe prawa rodzącej i każdy ratownik powinien umożliwić rodzącej jak najlepszy, tj. spokojny i bezpieczny poród, a następnie pozwolić na kontakt skóra do skóry. To bardzo ważne zarówno dla matki, jak i dziecka.

Jeśli uważasz, że post warto komuś pokazać – udostępnij i podaj dalej. Serdecznie pozdrawiam!

 

Przygotowując wpisy dotyczące porodzie w karetce korzystałam  z wielu aktów prawnych, ustaw, rozporządzeń, standardów okołoporodowych, a także literatury dostępnej dla ratowników medycznych czy artykółów i prezentacji szkoleniowych dostępnych w internecie. Ze względu na obszerną bibliografię zdecydowałam, że nie będę jej wklejać w tym miejscu, tylko umieszczę plik doc. do ściągnięcia dla zainteresowanych. Będzie on dostępny w tym miejscu, jak tylko wszystko uporządkuję.

 

 

Poród w karetce – moja historia i przepisy prawne związane z wezwaniem pogotowia ratunkowego.

Historia mojego drugiego porodu.

Gdyby ta historia nie przydarzyła się mnie, do dziś myślałabym, że porody uliczne/nagłe zdarzają się tylko w filmach.

05 grudnia 2016 r., o godz. 8.00 byłam na KTG. Wykres pokazywał skurcze, nawet regularne, ale ja ich nie czułam. Był to pierwszy dzień 38 t.c. Ginekolog stwierdziła, że do porodu jeszcze daleko i nawet nie sprawdziła mi szyjki macicy, mimo iż ją o to prosiłam. Spokojna, że to nie dziś, wróciłam do domu. Na 11.30 miałam mieć zajęcia z prawa rolnego, ale za namową męża (T.) postanowiłam, że rezygnuję z uczęszczania na zajęcia i wrócę dopiero po Nowym Roku. Pełna optymizmu i w dobrym humorze postanowiłam, że usmażę, ze starszakiem pączki z okazji nadchodzących Mikołajek.

Koło godziny 13.30 zaczęliśmy wyrabiać ciasto. O 14.00 pojawiły się lekkie skurcze (ale miewałam już dużo mocniejsze, więc byłam pewna, że są to skurcze przepowiadające). 14.45 – zaczynamy wyrabiać pączki. 14.55 – skurcze jakieś takie mocniejsze (ale jeszcze luzik – tak myślę, tydzień temu były mocniejsze i rozeszło się). 15.00 – piszę do szwagierki (N.), żeby była pod telefonem, bo to może dziś (miała przyjechać do starszaka). 15.05 – mówię do męża, że mam skurcze i jak skończę robić pączki to pójdę do łazienki i zobaczymy co dalej (po ciepłej kąpieli skurcze przepowiadające zawsze mi przechodziły ). 15.10 – „T. te skurcze są strasznie mocne, napisz do N. żeby wyszła z zajęć i przyjechała. Idę do łazienki. Pączki N. niech skończy.” Jestem zadowolona i podekscytowana. Trochę się boję.

15.14 – Wchodzę do łazienki. Mega silny skurcz, częściowo odeszły wody z lekkim czerwonym zabarwieniem. Mówię do męża „Dzwoń do N. Niech bierze taksówkę. Musimy szybko jechać.”

15.17 – skurcz. Płaczę. Bardzo mocny. „T. Dzwoń po karetkę”.

T. – „Serio? Spokojnie. Zaraz będzie N. i pojedziemy. Spokojnie.”

15.20–  skurcz . „T. Dzwoń po karetkę. Nie zdążymy. TO JUŻ!”

15.25 – karetka jedzie, a ja czuję, że moje skurcze to skurcze PARTE. Jestem przerażona. Zapominam jak się oddycha. Maż uspokaja, pomaga i przypomina o oddechu. Skurcze co 2 – 3 minuty.

15.40 – do mieszkania wbiega szwagierka, my wychodzimy z domu, bo słyszymy, że jedzie karetka. (Nie pytajcie, jak zeszłam z 4 piętra – nie wiem, po co – też nie wiem. Adrenalina. Chciałam jak najszybciej znaleźć się w szpitalu, z położną, chciałam czuć się bezpiecznie.)

15.43 – skurcz. Modle się, żeby ten ratownik już wsadził mnie do karetki. Jest pochmurno i zimno. Boje się o dziecko. Ledwo powstrzymuję płacz.

15.45 –  jedziemy do szpitala. Cały czas mam skurcze, krzyczę, że rodzę, że proszę o pomoc i że nie chcę leżeć na lewym boku. Strasznie mi nie wygodnie. Wkurzają mnie pytania, ale ile mam sił, tyle mówię.

15.50 – wody odpłyneły. Jestem cała mokra, koc jest mokry, ratownik też jest mokry. Krzyczę, że dziecko już jest, że czuję główkę,

a ratownik …

UWAGA – „niech Pani nie panikuje, spokojnie, dziecko jest jeszcze wysoko, (a nawet nie zrobił badania), ciągle z nim się kłócę, że już rodzę i że niech jadą szybciej, albo się zatrzymają, bo muszę zmienić pozycję, chcę urodzić dziecko”. W oczach ratownika widzę przerażenie, pogania kierowcę karetki.

16.00 – jesteśmy pod szpitalem. Krzyczę, żeby mnie nie wyciągali z karetki, bo czuję dziecko i chcę urodzić i najpierw ogrzać dziecko, nie słuchają. Wjeżdżamy na izbę przyjęć. Pytają mnie o dane – robię aferę – jeszcze jeden skurcz i dziecko będzie na świecie  – błagam o pomoc – przyjęcie porodu.

16.02 – jedziemy windą, szybko przerzucają mnie na łóżko porodowe, położna rozcina mi bieliznę i mówi „oddychaj , główka już jest, oddychaj, nie krzycz, nie przyj, oddychaj, Kochanie spokojnie, jesteś bardzo dzielna, oddychaj, spokojnie.

16.03 – skurcz. E. pojawił się na świecie, został położony na brzuszku, a właściwie na sukience. Tak, tak – urodziłam w sukience, kurtce zimowej i butach na obcasie, z pomalowanymi na czerwono paznokciami… 🙂 . E. otrzymał 10 pkt. i to była najwspanialsza chwila w moim życiu.

16.10 – Mąż wchodzi do sali i nie wie co się dzieje. Mówię, że to już,że nasz syn jest teraz na badaniach i pytam czy powiedział N., żeby usmażyła pączki , bo jak za długo będą rosły, to wyjdą takie sobie (położne w śmiech) – szok poporodowy, szok 🙂

Był lifestyle, parenting i życie prywatne. Teraz czas na prawo…

Co to jest poród nagły i czy każda ciężarna może wezwać karetkę?

Kiedy można wezwać karetkę?

Zgodnie z  art. 4 ustawy o ratownictwie medycznym, ten kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego lub jest świadkiem zdarzenia powodującego taki stan, w miarę posiadanych możliwości i umiejętności ma obowiązek niezwłocznego podjęcia działań zmierzających do skutecznego powiadomienia o tym zdarzeniu podmiotów ustawowo powołanych do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

Według przepisów przedstawionych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, wezwanie zespołu ratownictwa medycznego lub wizyta na szpitalnym oddziale ratunkowym (w skrócie SOR) powinny mieć miejsce wyłącznie w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia życia lub w stanach nagłych. Wezwanie pogotowia może mieć więc miejsce tylko wtedy, gdy przypadek jest uzasadniony.

Co to jest stan nagłego zagrożenia?

Jest to stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia.

Jeśli nie jesteśmy pewni, czy należy wezwać karetkę czy nie, to warto zadzwonić na pogotowie i wytłumaczyć dyspozytorowi, co się dzieje. Jego kompetencje pozwalają mu podjąć decyzję o tym, czy konieczne jest wysłanie karetki.

Karetką do porodu?

Nie. To bardzo zły pomysł. Co prawda każda karetka wyposażona jest w zestaw porodowy, ale nie oznacza to jednak, że należy wzywać karetkę do każdej rodzącej. Ciąża i poród uznawane są za stany fizjologiczne, natomiast pogotowie wzywa się jak już ustaliliśmy w nagłych sytuacjach, przede wszystkim w przypadku zagrożenia życia. Niepotrzebne dzwonienie na 999 może odebrać możliwość uzyskania pomocy osobie naprawdę potrzebującej.

Przyszła mama w większości przypadków może udać się do szpitala na własną rękę, zwłaszcza kobieta,która rodzi pierwszy raz. Pierwszy poród trwa zazwyczaj kilkanaście godzin. Karetka jest, więc nie potrzebna. Wezwanie karetki do porodu jest wskazane tylko w nielicznych sytuacjach, na przykład gdy wystąpi silny ból brzucha, obfite krwawienie lub tzw. poród uliczny. W każdej innej sytuacji lepiej udać się samochodem lub taksówką.

Co to jest poród nagły?

Poród nagły, inaczej nazywany jest porodem ulicznym. Takie porody zdarzają się najczęściej u wieloródek, a prawdopodobieństwo ich wystąpienia wzrasta wraz z ilością porodów. Poród może się rozpocząć podczas wyjazdu, w trakcie drogi do szpitala, w taksówce, w sklepie czy na ulicy.  Jest to więc fachowa nazwa bardzo szybkiego i niemal bezbolesnego porodu – często kobieta nie wie że rodzi. Cały poród przebiega niesamowicie szybko,  bardzo ciężko określić całość jego trwania, ponieważ skurcze w ogóle nie są wyczuwalne. Rodzącej np. nagle odchodzą wody,a skurcze nabierają na sile i momentalnie przechodzą w skurcze parte.

Jak wzywać karetkę?

Dzwoniąc na pogotowie należy zachowaj spokój. Opanowanie i skupienie pozwoli przekazać dyspozytorni możliwie najbardziej wartościową informację.

1.Dzwonimy pod numer alarmowy: 112 lub 999, po czym czekamy na zgłoszenie dyspozytorni.

2. Podajemy powód wezwania – nagły poród, silne skurcze, odejście wód płodowych i ich zabarwienie.

3. Dokładne miejsce zdarzenia (adres, lokalizacja, punkty orientacyjne). Miejsce zdarzenia według słowniczka ustawowego to miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące stan nagłego zagrożenia zdrowotnego, i obszar, na który rozciągają się jego skutki.

4. Mówimy kto potrzebuje pomocy (dane osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, obejmujące w miarę możliwości: imię, nazwisko i wiek, która ciąża,przebieg ciąży, jak wyglądał pierwszy poród.) Wyraźnie, głośno, konkretnie.

5. Przedstawiamy się – mówimy kto wzywa pogotowie (nasze imię i nazwisko, numer telefonu, w przypadku, gdy dzwoniącą osobą jest krewny – informację o stopniu pokrewieństwa).

6. Odpowiadajmy dokładnie na wszystkie pytania dyspozytora.

Na podstawie naszych odpowiedzi dyspozytor podejmie decyzję o wysłaniu karetki pogotowia. Wszystkie rozmowy z pogotowiem są nagrywane, aby w razie wątpliwości, czy dyspozytor podjął trafną decyzję, odpowiednie organy miały możliwość przesłuchania rozmowy. Nagranie jest też dowodem na to, czy wzywający karetkę mówił prawdę o stanie zdrowia pacjenta.

Kiedy możemy mieć pewność, że prawidłowo wezwaliśmy pomoc i karetka przyjedzie?

Wezwanie przyjęte do realizacji musi być potwierdzone przez dyspozytora słowami – „Wezwanie przyjęte!”. Bardzo ważne jest to, by nigdy nie odkładać słuchawki dopóki nie zrobi tego dyspozytor. Może się zdarzyć, że na podstawie przeprowadzonego wywiadu medycznego dyspozytor zdecyduje o braku konieczności przysłania karetki. Dyspozytor musi poinformować wtedy o tym osobę zgłaszającą. Jest on zobowiązany uzasadnić swoją odmowną decyzję. Zadaniem dyspozytora jest też przekazanie zaleceń dotyczących dalszego postępowania np. wskazanie do jakiego szpitala należy jechać z rodząca.

Co grozi za nieuzasadnione wezwanie karetki?

Według Art. 66. § 1. Kodeksu wykroczeń, osoba która ze złośliwości lub swawoli, chcąc wywołać niepotrzebną czynność fałszywym alarmem, informacją lub innym sposobem, wprowadza w błąd instytucję użyteczności publicznej albo inny organ ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny do 1,5 tys. zł. § 2. Jeżeli wykroczenie spowodowało niepotrzebną czynność, można orzec nawiązkę do wysokości 1 tys. zł. za bezpodstawne wezwanie karetki, a za takie uważa się wezwanie karetki do rodzącej bez powikłań,

Co wchodzi w skład zestawu do porodu ?

Zanim karetka wyjedzie do porodu ratownicy muszą upewnić się czy w karetce znajduje się apteczka ze wszystkimi rzeczami potrzebnymi do odebrania porodu i zapewnienia bezpieczeństwa rodzącej i dziecku. Zestaw składa się z trzech części – pakiet położniczy, pakiet pediatryczny, zestaw wspólny.

Część pierwsza:

  • jałowy podkład lub kompres
  • jałowe gaziki
  • nożyczki do nacięcia krocza
  • słuchawka położnicza/UDT/ostatecznie stetoskop internistyczny

Część druga:

  • jałowe gaziki różnej wielkości
  • nożyczki do odpępnienia
  • gruszka gumowa do od śluzowania
  • jałowe klemy
  • spirytus Vini
  • jałowy kompres
  • gaza

Trzecia część:

  • gaza jałowa
  • wyprawka dla noworodka
    (kocyk + pieluchy)
  • wkłady jałowe dla położnicy
  • worek na łożysko
  • oznaczenie noworodka

Kiedy rozpoczyna się akcja prowadzenia medycznych czynności ratunkowych?

Zgodnie z Art. 40 ustawy o ratownictwie medycznym, akcja prowadzenia medycznych czynności ratunkowych rozpoczyna się w momencie przybycia zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia. Zespół ratownictwa medycznego po przybyciu na miejsce zdarzenia niezwłocznie rozpoczyna medyczne czynności ratunkowe.

Art. 41 stanowi, że akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych kieruje wyznaczony przez dyspozytora medycznego kierujący. Podczas prowadzenia medycznych czynności ratunkowych kierujący pozostaje w kontakcie z dyspozytorem medycznym. Dodatkowo kierujący może zasięgnąć opinii lekarza wskazanego przez dyspozytora medycznego.

Zatem po przybyciu na miejsce ratownicy mają obowiązek od razu przystąpić do pomocy dla rodzącej. Postępują według ściśle określonych reguł i decydują o przyjęciu porodu ma miejscu lub o przewiezieniu potrzebującej do szpitala. Szerzej o tych procedurach w kolejnym poście. Na dziś jeszcze tylko dwa ważne pytania. Mianowicie. ..

Czy ktoś bliski może jechać w karetce?

Niestety nie. W karetce może jechać jedynie osoba, która potrzebuje pomocy – tj. rodząca. Wynika to z faktu, iż po pierwsze w karetce jest bardzo mało miejsca, po drugie – osoby bliskie mogą utrudniać pracę ratownika. Bliscy bardzo przeżywają nagłe sytuacje zagrażające życiu i zdrowiu, dlatego bezpieczniej jest, gdy w karetce przebywają jedynie ratownicy i potrzebująca pomocy ciężarna. Mąż, mama czy przyjaciółka powinni pojechać za karetką swoim samochodem lub taksówką.

Jedynym wyjątkiem, kiedy w karetce może jechać ktoś bliski, jest sytuacja, gdy osobą potrzebującą pomocy jest małe dziecko – może z nim wtedy jechać opiekun prawny lub faktyczny. W sytuacji, gdy do porodu dojdzie w domu, tą samą karetką będzie przewiezione do szpitala dziecko, jak i jego matka.

Czy możemy wybrać szpital, do którego ma nas zawieść karetka?

Nie. Zgodnie z Art. 44 ustawy o ratownictwie medycznym, zespół ratownictwa medycznego transportuje osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego, pod względem czasu dotarcia, szpitalnego oddziału ratunkowego lub do szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego lub lekarza koordynatora medycznego. Karetka to nie taksówka i nie możemy decydować w którym szpitalu chcemy urodzić dziecko. Najważniejsze jest to, by jak najszybciej dostać się do szpitala, gdzie są lepsze warunki do przyjęcia porodu.

Co w sytuacji, gdy najbliższy szpital odmówi przyjęcia rodzącej? Zgodnie z prawem, odmowa przyjęcia osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego przez szpitalny oddział ratunkowy lub szpital, skutkuje zastosowaniem kary umownej określonej w umowie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej lub niezwłocznym rozwiązaniem tej umowy.

Jakie prawa przysługują rodzącej w czasie transportu do szpitala oraz jakie obowiązki ciążą na ratowniku medycznym, jeśli dziecko urodzi się w domu, na ulicy lub w czasie drogi do szpitala? Tego dowiedzie się już za kilka dni w kolejnym poście – PORÓD W KARETCE – POSTĘPOWANIE MEDYCZNE I PRAWA RODZĄCEJ. Tymczasem zapraszam do komentowania, dzielenia się przemyśleniami i porodowymi historiami.

Będzie mi bardzo miło, jeżeli udostępnisz ten wpis. Myślę, że przyda się każdej kobiecie będącej w ciąży, a także jej najbliższym osobom.

Pełna bibliografia dotycząca tego wpisu ukaże się pod kolejnym postem.